Home Register Member login About TSD Contact us

เทคนิคถ่ายภาพอื่นๆ

Photo Tutor > ความรู้เรื่องการถ่ายภาพอื่นๆ

Article number: 826

The ENTRY LEVEL 2 : โรคเข้าข้างตัวเอง

05 ม.ค. 2555 เวลา 16:44:10

โรคเข้าข้างตัวเอง... มันคือโรคอะไร? มันเกิดขึ้นได้ยังไง มาจากไหน? ใครคือกลุ่มเสี่ยง? เป็นแล้วจะร้ายแรงไหม? และมันเกี่ยวข้องกับการถ่ายภาพจริงๆเหรอ? สารพัดคำถามที่เกิดขึ้นเมื่ออ่านชื่อบทความนี้ จะถูกไขให้กระจ่าง หาคำตอบให้กับตัวเองได้ที่นี่

    สิ่งหนึ่งที่มือใหม่รู้ดีก็คือ ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นถ่ายภาพยังไง? รู้แต่ว่าเห็นตรงไหนอะไรสวยก็กดเก็บลงกล้องซะ... โลกสวยด้วยปลายนิ้วเรา   ปัญหาก็คือภาพเหล่านั้นมักจะไม่สวยอย่างใจ ที่แย่ยิ่งไปกว่าก็คือภาพไม่สวยแต่ก็เข้าข้างตัวเองว่ามันสวย และพยายามจะให้คนอื่นมองว่ามันสวยตามไปด้วย ใครว่าไม่สวยเป็นเจอโกรธ ไปนู่นเลย

   เรื่องอันดับต้นๆ ที่มือใหม่ควรจะเรียนรู้ก็คือวิธีการควบคุมกล้องสำหรับการถ่ายภาพ แต่เรื่องแรกที่ควรใส่ใจก็คือ วิธีคิดและการทำความเข้าใจในการถ่ายภาพ ซึ่งก็ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยมีใครพูดถึงกันสักเท่าไร สาเหตุอาจจะเป็นเพราะมันเป็นเรื่องของ "ความคิด" ที่ก็ไม่รู้ว่าจะหยิบเอามาถ่ายทอดถึงกันอย่างไร เพราะโดยมากแล้วก็มักจะก่อตัวขึ้นด้วยประสบการณ์หลังจากที่ต้องตาบอดคลำช้างกันมาพักใหญ่ ก็เลยไม่แน่ใจว่าจะเริ่มต้นยังไงกันดี?

   ผมไม่เถียงเลยครับว่าการเรียนรู้เรื่องการควบคุมกล้องในปัจจัยต่างๆ อย่างพวกชัตเตอร์สปีด, รูรับแสง และค่าความไวแสงนั้นเป็นเรื่องสำคัญอันดับต้นๆ สำหรับมือใหม่เสมอ แต่ก่อนจะไปถึงจุดนั้น ผมอยากจะปูพื้นฐานการคิดการมองเบื้องต้นอย่างคร่าวๆ เพื่อให้เป็นป้ายบอกทางให้มือใหม่ทั้งหลายได้พิจารณาก่อนที่จะตัดสินใจว่าจะบ่ายหน้าทางไหนต่อไป เหมือนที่มอเฟียซได้พูดกับนีโอ (หนังเรื่องอะไรไปหาดูกันเอาเอง) ว่า "ผมเพียงแต่ชี้ประตูให้คุณเห็นเท่านั้น แต่คุณจะต้องเป็นคนที่เดินเข้าไปเอง"   เท่ซะ

   ผมก็แค่ชี้ประตูเท่านั้นแหล่ะ เพราะผมอยากให้มือใหม่มีพื้นฐานการคิดก่อนที่จะกดชัตเตอร์ในอนาคตนั่นแล....

โรคร้ายอย่างหนึ่งที่คนหลังกล้องมักจะเป็นกันก็คือ "โรคเข้าข้างตัวเอง" ครับ โรคนี้จัดว่าเป็นโรคที่ค่อนข้างร้ายแรงและรักษาให้หายขาดได้ยากมาก …อย่าเพิ่งรีบหมั่นใส้ผมล่ะ เพราะโรคนี้มันมีที่มาและเหตุผลที่ควรเข้าใจได้ว่าเหตุใดจึงเป็น และถ้าเรารู้เสียก่อนก็จะได้เตรียมตัวเพื่อป้องกันมันได้เสียแต่เนิ่นๆ โรคนี้ผมเห็นมาค่อนข้างเยอะครับ คนที่เอารูปมาให้ดูเนี่ยส่วนใหญ่ก็มักจะอยากได้คำชื่นชมทั้งนั้นแหล่ะ มีไม่มากที่อยากได้รับคำติติงอย่างเป็นจริงเป็นจัง ภาพถ่ายจากมือของเขาเหล่านั้นมักจะเป็นภาพจากสถานที่ซึ่งเขาได้ท่องเที่ยวไปในโอกาสต่างๆ และส่วนมากก็มักจะเป็นสถานที่สวยงามติดอันดับทั้งนั้น ถ้ามีกล้องอยู่ในมือก็เป็นอันต้องกดโดยไม่ต้องสงสัย ใส่กันไม่มียั้ง....ประมาณนั้นเลย

   แน่นอนครับว่า เราก็ต้องมองว่าภาพของเราสวยแหล่ะ ไม่สวยจะถ่ายมาทำไม(วะ) จริงมั้ย?

   ประเด็นมันอยู่ที่ตรงนี้แหล่ะครับ ในทุกครั้งที่เราเดินทางไปถ่ายภาพตามสถานที่ต่างๆ เราไม่ได้มีแค่กล้องและปุ่มชัตเตอร์เท่านั้นนะครับ เรายังมีความรู้สึก อารมณ์ หรือที่เรียกกันว่าฟีลลิ่งในสถานที่ต่างๆ เหล่านั้นด้วย ซึ่งปัจจัยทางด้านอารมณ์จากสภาพแวดล้อมตัวนี้แหล่ะที่มีอิทธิพลอย่างมากสำหรับความสวยหรือไม่สวยในความรู้สึกของคนที่กำลังถ่ายภาพในขณะนั้น

   ภาพเกาะนางยวนก็สวยอย่างเกาะนางยวนนั่นแหล่ะ....   แต่คุณว่าระหว่างเกาะนางยวนในวันที่คุณไปกับหวานใจซึ่งกำลังสวีทวี๊ดวิ้ว กับเกาะนางยวนในวันที่มีคนโทรมาทวงหนี้ก้อนเบ้อเริ่มพลางต้องทะเลาะกับแฟนอยู่ริมหาด คุณว่าวันไหนเกาะนางยวนจะสวยกว่ากัน?

   นี่คือเรื่องของฟีลลิ่ง หรือความรู้สึกที่เรามีในสถานที่นั้นๆ นั่นแหล่ะครับ

   สมมติว่าคุณกำลังท่องเที่ยวในสถานที่แห่งหนึ่ง ทุกอย่างสวยงามไปหมด ท้องฟ้ากระจ่างใส อากาศดี ดอกไม้ป่าสิ่งกลิ่นหอมจรุงใจตามลมมาเป็นระยะๆ ลิงค่างบ่างชะนีส่งเสียงหากินอยู่ในราวป่าไกลออกไปลอยแว่วมาตามลม ผู้คนที่รายล้อมก็ล้วนแต่เต็มไปด้วยมิตรภาพไมตรีอันดีและต่างก็หยิบยื่นส่งความรู้สึกมาถึงกันและกัน กาแฟถ้วยโปรดยามเช้าส่งกลิ่นหอมกรุ่นแข่งกับกลิ่นไอดินและแสงแดด สิ่งมีชีวิตเล็กๆ รูปร่างแปลกตาไต่ไปมาอยู่ตามดอกไม้หลกสีสันที่อยู่ไม่ห่างออกไปนัก....

   ว่าแล้วก็กดเสียหนึ่งภาพ อา… ช่างน่าประทับใจและสวยงามหมดจรดอะไรเช่นนี้...

อ่านต่อหน้า 2

บทความโดย : ธราดล จิตมั่นชัยธรรม

1 2 3

ShowBoard

ร่วมแสดงความคิดเห็น(เฉพาะสมาชิก)

สมัครสมาชิกใหม่

เข้าสู่ระบบ

• ห้ามใช้คำหยาบ ส่อเสียด ดูหมิ่น ให้ผู้อื่นเกิดความเดือดร้อน
• ทีมงานสามารถลบความคิดเห็นที่ไม่เหมาะสมได้โดยไม่ต้องแจ้งล่วงหน้า
• เป็นความคิดเห็นเฉพาะบุคคลโดยไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ ไม่สามารถใช้ในทางกฏหมายได้